กลับมาซะที...คิดถึงเพื่อนๆจัง

     หลังจากที่ได้ไปแข่งกีฬาราชมงคลเกมส์ครั้งที่24ซึ่งจัดขึ้นที่วิทยาเขตเชียงราย

     เราได้ออกเดินทางกันตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ 25 พฤศจิกายน 2550 ตอนสายๆประมาณ 9 โมงเช้าถึงก็ประมาณเกือบค่ำๆ

     บรรยากาศที่นั่นหนาวมักๆเพราะว่าที่นั่นล้อมรอบด้วยภูเขา  พอไปถึงอาจารย์ก็ให้แยกชายหญิง ผู้ชายนอนที่ตึกวิศวะโยธา

     ผู้หญิงนอนที่ตึกบริหาร  พอลงจากรถเราก็ขนกระเป๋าเดินทางขึ้นไปบนตึก สักพักก็มีคนขนหมอนกะเสื่อและผ้าห่มผืนบางๆมาให้

     เราก็จัดการปูเสื่อทำที่นอน ยังดีนะที่บรีสกะกิ๊กขนผ้าห่มผืนใหญ่ไปด้วยไม่งั้นต้องหนาวตายแน่ๆ  พอจัดที่นอนเสร็จบรีสกะกิ๊กก็ลงไป

     เข้าห้องน้ำกัน ปรากฏว่าที่สำหรับอาบน้ำที่เค้าเตรียมไว้ให้พวกเรานั้น.....แบบว่า...

 

           มันเป็นแค่สังกสีเอามาปิดเท่านั้นเองแล้วก็มีถังน้ำเรียงกันประมาณ 10 ถัง เป็นแบบอาบรวมกัน

           ต้องใส่ผ้าถุงเวลาอาบ...แล้วคนไม่มีทำงัยละทีนี้.....ซวยแล้วกู

พอเห็นห้องน้ำรู้สึกว่าตัวเองเครียดมากเลย...จาทำงัยละทีนี้     ยังงัยก็อาบน้ำในสภาพแบบนี้ไม่ได้แน่นอน

คัยอยู่ได้ก็อยู่ไป เราอยู่ไม่ได้หรอก  ไม่ใช่ว่าเรื่องมากหรือว่ากระแดะหรอกนะ  แต่มันอยู่มะได้จิงๆแล้วอีกอย่างก็หนาวมากด้วย 

     ก็เลยปรึกษากะกิ๊กว่าจาเอางัยดี  เรา2คนก็ตัดสินใจเดินไปหาอาจารย์กอล์ฟที่ตึกวิศวะโยธา เจอกันกลางทางพอดีก็เลยได้ขึ้นรถไปด้วยกัน

     อาจารย์เองก็ไม่อยากนอนเพราะว่ามันไม่สะดวกหลายๆอย่าง อาจารย์กอล์ฟก็เลยไปปรึกษาอาจารย์นัท ซึ่งเป็นอาจารย์โค้ชแบตมินตัน

ว่าจะเอาไงดี อาจารย์ก็เลยโทรหาอาจารย์ดิว ซึ่งเป็นดค้ชเทนนิสให้หาที่พักในเมืองให้

 

สรุปแล้วคืนนั้นเราก็ได้ไปพักโรงแรมในเมืองอย่างที่ใจหวัง ก็คือโรงแรมภูอิน คืนละแค่ 300 เอง ซึ่งก็มีนักกีฬาเทนนิส แบตมินตัน และหมากล้อมที่ไปด้วยกัน 

ซึ่งก็ได้รถจากเขตพื้นที่ภาคพายัพไปส่งเราถึงโรงแรม  ประมาณ 2 ทุ่ม

พอถึงโรงแรมเราก็พักผ่อนอย่างเต็มที่ พอตอนเช้าเพื่อนปลุกแต่เช้าเลยเพราะว่าหน้าโรงแรมมีตลาดเช้าด้วยเพื่อนก็เลยชวนออกไปซื้ออะไรกินกัน

ซึ่งก็มี บรีส กิ๊ก และตั้มซึ่งเป็นนักกีฬาเทนนิส   ซัดส้มตำแต่เช้าเลยเรา

                    พอหาไรกินกันเสร็จก็กลับมานอนต่อ  พอเที่ยงอาจารย์ก็โทรมาตามไปมหาลัย เพราะเค้ามีพิธีเปิดและมีงานเลี้ยงตอนกลางคืน

             พวกเราก็พากันเดินไปที่สนามกีฬากลางของจังหวัดเชียงรายซึ่งอยู่ห่างจากโรงแรมประมาณกิโลครึ่ง

                   สาเหตุที่เราต้องเดินไปก็เพราะว่า   ที่สนามกีฬากลางมีแข่งบาสเกตบอล ก็จามีรถของมหาลัยต่างๆไปรับนักกีฬาที่นั่นแล้วพากลับไปที่พักที่มหาลัย

เราก็เลยไปขออาศับเค้าขึ้นไปด้วย     ซึ่งเราก็ได้ขึ้นรถของนักบาสของวิทยาเขตพายัพเข้ามหาลัย

          พอไปถึงมหาลัยเราก็ไปนั่งซ้อมโกะกันที่โรงยิมที่เค้าแข่งวอลเล่บอลกัน  พอตอนค่ำๆเราก็ไปร่วมเดินขบวนพิธีเปิดของหมาลัย

         พอปิธีเปิดเสร็จสิ้นลง  ก็มีงานเลี้ยงนักกีฬาอีก แต่ว่าน่าเสียดายที่เราต้องรีบกลับก่อน  เพราะว่าเราพักอยู่ที่ในเมืองถ้าเราอยู่จนถึงงานเลิก

พวกเราก็จะไม่มีรถกลับกัน แต่พวกเราก็ไปยืนพังเพลงอยู่ที่หน้างานซักแปปนึง เราก็เดินออกมาหน้ามหาลัยเพื่อหารถกลับโรงแรมกัน

แต่พอมาดูรถปรากฏว่าไม่มีเลย  แต่มีรถโดยสารอยู่หนึ่งคันเป็นรถเหมา เค้ารับเหมาตั้ง 600 แค่เข้าไปในเมือง แพงชะมัด

พวกเราเลยตัดสินใจไม่เอาดีกว่า  เราก็เลยเดินกันมาอยู่ที่หน้ามอ ยืนโบกรถประมาณว่าขออาศัยไปด้วยละกัน เราก็ถามทุกคนที่ผ่านไปผ่านมาปรากฏว่าไม่มีรถเข้าเมืองเลย

จนมีรถโฟคสีน้ำเงินขับผ่านมาคันหนึ่ง เราก็รีบวิ่ง"ปโบกรถแล้วถามว่า พี่จาเข้าไปในเมืองรึป่าวคะ พี่เค้าก็บอกว่าไม่เข้าครับ

แล้วอาจารย์ก็เดินไปคุยกะพี่เค้า ปรากฏว่าเราก็จะเหมารถพี่เค้าไป ซึ่งพี่เค้าชื่อพี่วัฒ เรียนอยู่ที่นี่ ปี3แล้ว ซึ่งเค้าก็ดูเป็นคนมีน้ำใจดี

ที่จริงเค้าก็อยากจะไปส่งเราฟรีๆแต่ว่ารถเค้าไม่มีน้ำมัน พวกเราก็เกรงใจเค้าด้วย เราก็เติมน้ำมันให้เค้า 400 บาท

     ซึ่งการเดินทางเที่ยวนี้ก็เป็นอะไรที่สนุกพอสมควร  เพราะอันที่จริงมันเป็นความใฝ่ฝันของเราด้วยที่จะได้นั่งรถโฟค

     บอกตรงๆนะว่าฝันอยากขึ้นมานาน ในที่สุดก็ได้ขึ้นแล้ว มีนั่งหน้ากัน 2 คน ก็คือ บรีสกะกิ๊ก ส่วนที่เหลือก็นั่งหลัง

          ซึ่งก็มี อาจารย์กอล์ฟ  ต้ำ  พี่เปิ้ล  พี่มิ้ว  ไอ้พัน  ไอ้นนท์  รวมทั้งหมด9ชีวิต  พี่เค้าเป็นคนที่คุยเก่งมากๆ คุยตลอดทาง

     ระหว่างทางนั้นพี่เค้าก็ได้พาพวกเราไปแวะที่ วัดร่องขุ่น ซึ่งเป็นวัดที่อาจารย์เฉลิมชัยเป็นผู้สร้างและออกแบบขึ้นมา

     ซึ่งเป็นวัดที่สวยงามมากๆ แต่เสียดายที่เรไปตอนกลางคืน  เงียบสงบมากๆ แต่ก็สวยมากๆเช่นกัน

          พอถึงโรงแรมเราก็ขอบคุณพี่เค้าที่มีน้ำใจสละเวลามาส่งพวกเรา  และเราก็ได้ขอเบอร์พี่เค้าไว้ เผื่อมีอะไรให้พี่เค้าช่วยเหลือ

          พอเข้ามาถึงห้องเราก็อาบน้ำนอน แต่ก่อนนอนเราก็ได้ไปแบ่งเงินเบี่ยเลี้ยงกันที่ห้องพี่เปิ้ล แล้วเราก็รีบกลับมานอน

     เพราะพรุ่งนี้มีแข่งแต่เช้า...

 

       วันนี้เราตื่นกันเช้ามากเพราะเราต้องขึ้นรถเมล์ไป  ซึ่งเราเองก้อไม่รู้ว่ารถเมล์จามากี่โมงแล้วขึ้นตรงไหนด้วย

       ซึ่งเราก็ต้องไปตายเอาดาบหน้า     แล้วในที่สุดพวกเราก็มาถึงมหาลัยกันจนได้

     พอมาถึงอ้เราก็นึกว่าเรามาสาย ที่ไหนได้แม่งกรรมการยังไม่มาเลย รอกรรมการประมาณครึ่งชั่งโมงได้

     พอกรรมการมาถึงก็วุ่นวายมากไม่รุอาไรนักหนา ตารางการแข่งก็ไม่มี แม่งโครตเกรียนเลย

     ไร่อาไรซักอย่าง  นึกจาแข่งก็แข่งแถมไม่ค่อยสนใจด้วย วันนี้ก็แข่งแค่หญิงเดี่ยวกะชายเดี่ยว

     ซึ่งก็มีเรากะพี่เปิ้ลที่ลงแข่ง ส่วนพวกที่เหลือก็ยืนเป็นกำลังใจ  กระดานแรกเราแข่งกะเชียงราย

          พอกระดานแรกก็เจอกะเจ้าภาพเลย    แต่ก็มะเปงไร  สู้ๆ สู้ตายอยู่แล้ว

          ในที่สุดเราก็เอาชนะเชียงรายมาด้วยคะแนนที่แบบว่าติดลบเลยอ่ะ  มะได้ชมตัวเองนะ แต่สงสัยว่าเค้าคงเล่นมะค่อยเป็น

          เราถึงได้ชนะ      พอกระดานที่ 2 แม่งเจอกะลำปาง เค้ายังปี1อยู่เลยอ่ะ เราเล่นประมาทไปหน่อย  โดนกินเปงแผงเลย

          กระดานที่ 2 เราก็เลยแพ้ลำปางไป ก็แม่งอาตาริไม่เคยบอกเลยอ่ะ  พอเล่นจบกระดานที่ 2 เราก็ไปหาข้าวกินกัน แล้วก็เดินเล่นนิดหน่อย

          พอบ่ายโมงเราก็กลับมาที่แข่ง แต่บรีสกะกิ๊กก็เดินไปเข้าห้องน้ำกันก่อน  พอไปเข้าห้องน้ำเราก็เจอพี่อุ้มกะพี่ดาวซึ่งมาจากพายัพ

          เราก็รู้จักกันมาก่อนตอนที่ไปแข่งโกะที่เชียงใหม่  ก็เลยทำให้เราสนิทกัน เราก็คุยกันถึงเรื่องที่เราแข่งไปมะเช้า

            ไอ้กิ๊กก็เดินไปเข้าห้องน้ำ  เหลือเรา พี่อุ้มและก็พี่ดาวยืนเม้าท์กันอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ  ซักพักก็มีผู้หญิงเดินมาคนหนึ่ง

     ซึ่งเราจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เค้าก็มาแข่งโกะ ซึ่งเค้ามาจากวิทยาเขตน่าน ซึ่งกระดานต่อไปเค้าแข่งกะเรา  พอเค้าเดินเข้าไปในห้องน้ำ

     ในสัญชาตญานผู้หญิงเราก็นินทาเค้า เราก็ถามพี่อุ้มเบาๆนะว่า  มะกี้พี่อุ้มเค้าแข่งกะน่านไปเป็นงัยมั่ง เค้าเก่งมั้ยหรือเล่นดีมั้ย

          ส่วนพี่อุ้นกะพี่ดาวเค้าไม่เห็นหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเดินมาเข้าห้องน้ำมะกี้  เค้าก็เม้าท์กันใหญ่เลยว่า 

          อุ้ย...มะกี้นะพี่แพ้มันนิดเดียวเองอ่ะ  แพ้แบบไม่น่าแพ้เลย เสียดาวมากๆ น่าหมั่นใส้สุดๆ กระดานต่อไปบรีสต้องเอาชนะมันให้ได้นะ อาไรประมาณนี้

          ไอ้เราก็อุตส่ากระซิบ ทำปากจุ๊ๆบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นเค้าอยู่ในห้องน้ำ พี่เค้าก็ยังไม่รู้เรื่อง ยังคุยกันยกใหญ่ เราก็เลยดึงพี่เค้าแล้วบอกเบาๆว่า

          ที่เรากำลังนินทากันอยู่อ่ะ เค้าอยู่ในห้องน้ำ พอพี่เค้ารู้นะ เค้ากระเป๋าวิ่งออกมากะพี่ดาวอย่างเร็ว เหลือเรายืนอยู่คนเดียวรอไอ้กิ๊ก

     ชักทนไม่ได้ ก็เลยวิ่งออกมายืนอยู่ข้างนอกกะพี่เค้า  ซักพักก็ได้เวลาแข่ง  สถาณการณ์เริ่มตรึงเครียดนิดหน่อย  เพราะว่าเค้าเก่งมากแข่งมา 3กระดานแล้ว

     เค้าไม่เคยแพ่เลย สงสัยตายแน่เราแถมไปสร้างวีกรรมไว้อีกต่างหาก ถ้าเราแพ้มันนะมันต้องหัวเราะเราแน่ๆเลย ยังงัยก็ต้องสู้ๆวะ

     พอเล่นไปซักพัก ชักเริ่มงองแงหิวโน่น หิวนี่ แต่ก็ไม่ได้กินซักอย่าง เพราะไอ้กิ๊กบอกให้ตั้งใจเล่นให้ดีๆ พอตอนนับคะแนน นึกในใจว่าต้องแพ้แน่เลยเรา

     แต่ว่ากระดานนี้มีแต่คนมายืนดู เพราะพวกพี่ๆพายัพเค้าก็มายืนเชียร์เรา  แล้วเป็นกระดานตัดเชือกด้วยเพราะว่าถ้ามันชนะเรามันก็ได้เหรียญทองไปเลย

     เพราะถือว่าชนะหมดแล้ว 4 กระดานรวด แต่ถ้ามันแพ้ มันก็ต้องมาแข่งชิงพรุ่งนี้อีก พอนับคะแนนเสร็จผลประกฏว่า เราชนะมัน 20 กว่าคะแนน

     แบบว่าไม่รุจาอธบายยังไงนะ แบบว่าดีใจสุดๆเลยอ่ะที่ชนะมันอ่ะ ชนะคนอื่นไม่เท่าไหร่นะแต่ชนะอีนี่แม่งโครตฮา...

          พอเราแข่งเสร็จเราก็ยืนดูพี่เปิลแข่งกะพี่ปอ ซึ่งเป็นกระดานที่ตื่นเต้นมากเพราะชิงที่ 1 กันสำหรับประเภทชายเดี๋ยว

          แต่ว่าพี่ปอตั้ง 2 ดั้ง จากวิทยาเขตพายัพ ซึ่งเก่งมากๆเลย แต่พี่เปิ้ลน่าสงสารมาก เพราะไม่สบายด้วยแล้วเล่น 5 กระดานรวดทั้งวัน กินยาตลอดเลย

          ก็สรุปว่าพี่เปิ้ลแพ้พี่ปอ พี่เปิ้ลก็เลยได้ที่ 2 แต่ก็ไม่เป็นไรถือว่าเก่งแล้วหล่ะ  พอแข่งเสร็จกันหมด เอาแล้วสิ ค่ำแล้วด้วย

               หารถกลับโรงแรมไม่ได้อีกแล้ว เพราะว่าถ้าเลย 5 โมงเย็นแล้วรถโดยสารไม่มีเลย  ก็เลยได้พี่วัฒนี่แหละที่ต้องไปส่งเราอีก

               แต่ดีนะที่ไม่ต้องโทรหาเพราะว่าวันนี้พี่วัฒมาอยู่ดูเราแข่งกันตั้งแต่เช้าแล้ว  แต่ว่าวันนี้พี่วัฒเอาซีมา ก็เลยต้องกลับไปเอาโฟคที่บ้าน

               พวกเราก็เลยเดินไปรอพี่วัฒกันที่ร้านขายข้าวของป้าพี่วัฒ  พี่วัฒก็ขี่ซีไปเอารถพี่บ้านซึ่งอยู่ในตัวอำเภอพาน ห่างจากมหาลัยประมาณ 20 โล

          ซึ่งไปกะพี่มิ้ว ไปกัน 2 คน นานมากๆ  ประมาณชั่วโมงกว่าๆได้ พอมาถึงก็ปรากฏว่าพี่วัฒหอบเสื้อผ้ามาด้วย บอกว่าจะขอไปนอนที่โรงแรมด้วย

          แต่ว่าพี่วัฒจะเปิดห้องนอนเอง เพราะว่าไม่อยากขี่รถกลับคนเดียวมันมืด อันตรายเค้ากลัว แล้วตอนเช้าก็จาได้มาพร้อมกันเลย(ลืมบอกไปว่าพี่วัฒเค้าเปงเกย์)

          เราก็งง... ด้วยสัญชาตญานผู้หญิง(อีกแล้ว)...เรากับไอ้กิ๊กก็เลยให้เค้าเดินไปขึ้นรถกันก่อน เรา2คนก็เริ่มปฏิบัติการนินทาเค้าอีกแล้ว

          อันนี้ก็บอกไม่ได้นะคะว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะว่าถึงตอนนี้เราต้องเซนเซอร์เพราะว่าถ้าคนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้มาอ่านเข้าเค้าจารู้สึกไม่ดี

               ก็เหลือพี่วัฒกะพี่มิ้วอยู่ซ่อมรถกัน 2 คน ก็มีบรีส กิ๊ก อาจารย์กอล์ฟ พี่เปิ้ล ไอ้พัน ไอ้นนท์ ไปเดินเที่ยวกัน ก็ไปเดินซื้อของ เดินดูอะไรไปเรื่อย

               พอกลับมาปรากฏว่าประตูรถพัง ชิหายและ ก็เลยให้พี่มิ้วนั่งหน้าแล้วก็เอาเชือกปอมัดประตูรถไว้  ช่างน่าสงสารพวกเราจิงๆ แต่ก็สนุกดี

               พอมาถึงที่โรงแรม ก็ไปห้องใครห้องมัน ส่วนพี่วัฒก็ไปเปิดห้องนอนเพิ่ม ซึ่งก็มีพี่มิ้วไปนอนเป็นเพื่อน พอเราไปถึงห้องไฟที่ห้องเสียอีก

     เห็นต้ำกะลังขนของย้ายห้องใหม่ ลืมบอกไปว่าเรานอนกัน 3 คนในห้อง มีบรีส กิ๊ก และก็ต้ำ

     พอไปถึงห้องปุ๊ป....อันนี้ก็ขอเซนเซอร์เหตุการณ์ต่อไปอีกนะคะจนถึงรุ่งเช้าเลยค่ะ

          พอมาถึงเราก็รีบไปแข่งเลย กระดานสุดท้ายละ เราได้แข่งก็พี่อุ้ม จากพายัพ ซึ่งก็คุ้นเคยกันดีแล้วเราก็เคยแข่งกันมาแล้วด้วย แต่บรีสแพ้นะ

          มาถึงคราวนี้ก็แพ้อีกเพราะวางผิดเม็นเดียวเอง แพ้เลย เซง แต่มะเปงไรเพราะถ้าชนะ ก็ต้องไปชิงอีก เดี๋ยวกลับบ้านไม่ทัน เพราะว่าวันนี้เราตั้งใจจากลับพิดโลกกันเลย

          พอแข่งเสร็จแล้วเราได้ที่ 3 แล้วเราก็กลับโรงแรมกันหมดทุกคนเพราะเพื่อนๆก็ขี้เกียจอยู่ แต่ว่าเราขึ้นรถโดยสารกลับกันนะ เพราะเกรงใจพี่วัฒเค้า

          พอถึงโรงแรม เราก็เก็บสัมภาระกัน เออ...มะใช่สิ กิ๊กเก็บกะตั้ม ส่วนบรีส...นอน(รู้สีกเอาเปรียบเพื่อนจัง..อิอิ ก็เราแข่งมาเหนื่อยนี่นาขอพักผ่อนหน่อยละกัน)

          พอ 4 โมงเย็นก็ได้เวลากลับละ เรา 3 คนก็เช็คเอาท์ออกจากโรงแรม ซึ่งอาจารย์ก็เดินมาส่งที่หน้าโรงแรม ที่กลับกัน 3 คนก็เพราะว่าพวกที่เหลือยังแข่งมะเสร็จ

          แต่ว่าเราต้องรีบกลับเพราะอาจารย์นกโทรมาตามให้ไปแก้โปรเจค ด่วน... พอถึงสถานีขนส่งเราก็ต่อรถมาพิดโลก  พอถึงพิดโลกกิ๊กก็ต่อรถไปกรุงเทพ

          ส่วนบรีสกะต้ำก็ขึ้นรถมาถึงหออย่างปลอดภัย.....

              

 

.....อันนี้บรีสกะกิ๊ก.....

 

 

กระดานนี้ชิงที่ 1 ของประเภทชายเดี่ยวซึ่ง มีพี่เปิลจากพิดโลก  และพี่ปอ จากพายัพ ซึ่งพี่ปอก็ชนะไป

 

 

กระดานเฮฮา.....ประมาณว่า  ชนะกู..มึงตาย!!

 

 

                                 

   

 

 

   

 

เซงงงงงงงงง........เครียดดดดดดดดดดด..........

เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ทำไมเทอม2 งานมานเยอะหยั่งงี้วะ.....แมร่งสาสเอ้ย

งานจาท่วมหัวตาย ไหนจะทำเว็บขายของ

โปรเจ็คก่อนจบ  อาจารย์ทำไมสั่งงานมากมายหยั่งงี้ว่ะ

แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทำ

ต้องส่งใบคำร้องก่อนวันที่ 20 แล้ววันที่25

ก็ต้องไปแข่งโกะที่เชียงราย

มะได้กลับไปลอยกระทงที่บ้านกะพ่อแม่เลยง่ะ

ดีนะที่แก้ I วิชาสถิติ ของอาจารย์พัฒนาเสร็จแล้ว

ไม่งั้นคงจาเครียดกว่านี้

อาจารย์นกก็จับไปแนะแนวมหาลัย

อาจารย์ดิวก็ให้ช่วยหา ออโต้เมลล์

แล้วงานกูคัยจะทำวะเนี่ย

นี่แหละพวกชอบช่วยเหลือชาวบ้านมักจาเป็นหยั่งงี้

ช่วยคนอื่นทำงาน....แต่ของตัวเองไม่เสร็จ

...........คัยก็ได้ช่วยที

เฮ้อ.....กรูจาบร้า